يادته يه روز بهم گفتي هر وقت خواستي گريه کني برو زير بارون که نکنه نامردي اشکاتو ببينه و بهت بخنده ...گفتم اگه بارون نيامد چي؟ گفتي اگه چشماي تو بباره اسمون گريش ميگيره ...گفتم :يه خواهش دارم وقتي اسمون چشمام خواست بباره تنهام نزار  گفتي به چشم ...حالا من دارم گريه ميکنم و اسمون نميباره ........ تو هم اون دور دورا ايستادي به من ميخندي .

من پذيرفتم که عشق افسانه است

 اين دل درد آشنا ديوانه است

مي روم شايد فراموشت کنم

با فراموشي هم آغوشت کنم

 مي روم از رفتن من شاد باش

 از عذاب ديدنم آزادباش

 گر چه تو تنها تر از ما مي روي

 آرزو دارم ولي عاشق شوي

 آرزو دارم بفهمي درد را تلخي بر خوردهاي سرد را

لحظه لحظه زندگی را              دوست دارم با تو باشم

دل خوشیم این بود                      همیشه با تو باشم

           ديگر غم عشق آمد و دلشاد م كرد
            عزم ويراني من داشت و آبادم كرد
            دشت تا دشت دلم وادي خاموشان بود
            تندر عشق با يك صاعقه فريادم كرد
            نازم آن دلبر شيرين كه به يك طرفه نگاهم
            آتشي در دلم افروخت كه فرهادم كرد
            قفس عشق ز هر باغ دل انگيزترست
            شكر صياد كه در اين قفس آزادم كرد
            يار شيرين من از تلخ بگويد شهدست
            وين عجب نيست كه گويم غم او شادم كرد